مینای من

 

 

 

 

مینا گل من

 

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

 

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

 

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

 

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

 

موهات را ببند دلم را تکان نده

 

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

 

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

 

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

 

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

 

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

 

امشب برای ماندنمان استخاره کن

 

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

 

 

 

در من ترانه های قشنگی نشسته اند

 

انگار از نشستن  ِ بیهوده  خسته اند

 

انگا ر سالهای  زیادی ست  بی جهت

 

امید  خود  به این دل ِ دیوانه  بسته اند

 

ازشور و مستی  ِ پدران ِ  گذ شته مان

 

حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...

 

من باز گیج می شوم از موج واژه ها

 

این بغضهای تازه که در من شکسته اند

 

من گیج گیج گیج ،  تورا  شعر می پرم

 

اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند 

 

 

 وقتي سكوت ِ دهكده  فرياد مي شود

تاريخ  ، از انحصار ِ تو آزاد مي شود

 

 

تاريخ  ، يك كتاب ِ قديمي ست كه در آن

از زخم هاي كهنه ي من ياد مي شود

 

 

از من گرفت دخترِ ِخان هرچه داشتم

تا كي به اهل  ِ دهكده بيداد مي شود؟

 

 

خاتون! به رودخانه ي قصرت سري بزن

موسي  ، دل  ِ من  است كه نوزاد مي شود

 

 

با اين غزل  ، به مـُلك  ِ سليمان رسيده ام

اين مرد ِ خسته  ، همسفر ِ باد مي شود

 

 

اي ابروان  ِوحشــي  ِتو لشكر ِ مغول!‏

پس كي دل  ِ خراب ِ من  ، آباد مي شود؟

 

 

در تو هزار مزرعه  ،  خشخاش ِ  تازه است

آدم به چشـــــــــــــم هاي تو معتاد مي شود

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط در دوشنبه چهارم شهریور 1387 ساعت 14:1 موضوع | لینک ثابت